Het Huis aan de Spanjaardstraat (6) - De Tempelier en zijn Dame

Het vervolgverhaal start hier .

Kijk, maatje...

De poort van Den Noodt Godts geeft toegang tot een ruime hal en een binnenkoer. Een arduinen trap leidt naar een gang die aan een klooster doet denken. Op het eind kun je via een houten trap de kelders en de krochten bereiken, van waaruit een nu dichtgemetselde onderaardse gang vertrekt naar de overkant van de Augustijnenrei.

Je moet weten, maatje, dat Den Noodt Godts in 1965 in een bijzonder bouwvallige staat verkeerde, met scheuren in de muren die gevaarlijk overhelden. Het huis bleek zelfs geen funderingen meer te hebben en kon elk ogenblik instorten. Het was gebouwd op houten palen die grotendeels waren weggerot.

Kom, daal nu maar af met mij in de kelders en krochten van het huis aan de Spanjaardstraat, maatje... In het licht van mijn toverlantaarn zullen zij veranderen in een majestueus grote en mooie grot.

Men fluistert dat er ergens een schat verborgen moet zijn in de kelders van Den Noodt Godts . Maar niemand heeft het ooit aangedurfd de onderaardse ruimten helemaal te verkennen. En de enkelingen die toch een poging hebben gewaagd om de geheimen van het huis aan de Spanjaardstraat te ontsluieren, zijn nooit teruggekeerd.

Volg je nog, maatje? Volg je nog?

Ja, natuurlijk... Natùùrlijk ben je wel een tikje bang. Iederéén weet immers dat het niet moeilijk is spoorloos te verdwijnen in Brugge.

Heb je het ook gehoord, maatje? Bij de vermoeide spiegel van het Minnewater zingen de nachtegalen over een wereld die voor de meesten van ons altijd onbereikbaar zal blijven, hoe nabij hij soms ook lijkt. Maar niet voor ons, maatje. Niet voor ons...

En heb je ze gezien? De heksenflora? Ze tiert welig tussen de straatstenen. Kamperfoelie, wilde wingerd en klimop overwoekeren paviljoenen en erkers.

Heb je ze gezien? De kleine vensters die zo griezelig goed op lege oogkassen lijken? De dichtgemetselde in- en uitgangen van de hoge smalle huizen lijken naar elkaar over te hellen. Ze laten slechts een fijn streepje zonlicht door.

Denk aan de nauwe steegjes die ooit naar onderaardse losplaatsen leidden, maatje...

En wees voorzichtig...

Wees voorzichtig, want in deze wereld en op deze aarde is Satan nu eenmaal machtiger dan God, omdat God nu eenmaal thuishoort in de hemel en...

Ooit werden hier zwarte missen gehouden, maatje... Ooit werd hier de Duivel opgeroepen. Ooit voerde een verdorven priester geconsacreerde hosties aan de witte muizen. Die gevallen engel ging zelfs zo ver dat hij een kruis op zijn voetzolen liet tatoeëren, zodat hij het symbool van onze Verlosser kon vertrappen bij iedere stap die hij zette.

Die Menapische druïde werd er openlijk van beschuldigd erfenissen af te troggelen en schuldig te zijn aan onverklaarbare sterfgevallen, maatje. Verscheidene malen werd hij ervan beschuldigd argeloze lui met zijn zwarte kunsten betoverd of vergiftigd te hebben, maar hij kwam steeds vrij omdat de rechtbanken nooit een sluitend bewijs tegen hem konden leveren.

Over wie ik het heb? Nee, zijn naam zal ik niet noemen. Maar ik kan je wel vertellen dat hij een heus laboratorium bezat, hier in dit huis. En een enorme bibliotheek, hier in dit huis, waarin zich onder meer een perkament bevond met de tekst van een zwarte mis. Het werk was prachtig verlucht en ingebonden met de gelooide huid van een ongedoopte baby. Ik heb het met mijn eigen ogen gezien.

Dus volg me maar, maatje. Kom en volg de gids, dieper en dieper in de onderaardse krochten van Den Noodt Godts . Wonderbaarlijk groot zijn ze, deze kelders. Het hele huis aan de Spanjaardstraat is erop gebouwd.

Ruik je die dodelijke geur al? De doodse stank van het dode water? We bevinden ons nu op een ondergrondse loskade. En het is deze lucht... De lucht die jij, nu, op dit eigenste moment in je longen zuigt, maatje... Het is deze lucht die op sommige dagen het hele huis aan de Spanjaardstraat vergiftigt.

Kijk naar de barsten in de wanden en in de pijlers van de gewelven. Op een of andere dag stort het hele verdomde huis nog in en dan...? Wat dan...?

Buig je voorover en kijk... Kijk daar om die hoek, aan deze kant van het water... Wat zie je, maatje?

Een stenen trap? Prima!

Kun je ook zien waar die heen leidt? Nee?

Het moet de onderaardse gang zijn die onder de rei door loopt en ooit het Augustijnenklooster met het nonnenklooster verbond. Arbeiders die werken aan het huis hebben uitgevoerd, bevestigden mij dat ze een tunnel onder de rei hebben dichtgemetseld. In het gebouw aan de overkant huist nu de Vlaamse Dienst voor Arbeidsbemiddeling, beter bekend als de VDAB. Bedienden van deze dienst verzekerden mij dat de kelders in de gangen zijn dichtgemetseld.

Volg je me nog? Hier, kijk... Op deze foto zie je een parking... Dat was ooit de binnenplaats van Den Noodt Godts . En hier zie je de Augustijnenrei... De plaats waar vroeger de aanlegsteiger was... Vanaf die steiger, onder het water door naar de overkant, loopt de gang waar wij ons nu bevinden.

In 1965 stond Den Noodt Godts op instorten, maatje, met scheuren in de muren die gevaarlijk overhelden en met funderingen die zo goed als volledig waren weggerot.

Een halve eeuw eerder waren enkele bewoners van het huis in de kelders afgedaald en zij hadden daar een stenen trap gevonden die uitkwam op een zwaar bespijkerde eikenhouten deur. Opgewonden omdat ze blijkbaar op het spoor waren gekomen van iets hoogst geheimzinnigs - misschien wel de verborgen schat waarover oude legenden spraken - lichtten de werklui de deur uit haar hengsels.

Toen lag daar voor ons een nieuw ondergronds krocht waarin de olielampen doofden door een gebrek aan zuurstof. De werklui haalden een hoop kaarsen en waagden zich nogmaals in de bedorven lucht van de kelder. Op de wanden troffen ze niet alleen zwammen aan, maar ook halfvergane tapijten die met goud waren bestikt en... Tempelierskruisen!

In het midden van de kelder stond een plompe houten tafel met dertien stoelen. Dertien.

De koperen nagels waren groen uitgeslagen. Groen.

Volg je nog, maatje?

Op een stoel, aan de tafel, zat een heer die zijn knokige arm om de schouders van een jongedame had geslagen.

Mummies...

Mummies waren het.

Mummies met geelbruine perkamenten gezichten en lege oogkassen, die eeuwenlang versteend aan de tafel hadden gezeten waarop hun laatste avondmaal was opgediend...