MotorMan, een muzikaal griezelverhaal

Het angstzweet breekt Johnny uit. Vervloekte mist! Je ziet geen hand voor ogen op deze godverlaten snelweg. Straks knalt hij nog ergens tegenaan met de gestolen Mercedes. Waarom is hij zo stom geweest die klus van Mefisto te aanvaarden? Voor het geld natuurlijk. Maar nu smokkelt hij wel in het holst van de nacht een partij coke naar Smurry's Eiland, in de buurt van Asse...

Johnny is achttien en blut. Tijdens zijn helse rit naar Asse doemen in de mist een aantal vreemde personages op. Stuk voor stuk lijken ze hem te willen tegenhouden. En waarom zwijgt nu de stem van zijn dode grote broer Bob? "Spookrijders" kan je lezen als een moderne parabel over goed en kwaad, als een rock song met strofen en refreinen of als een griezelige road story...

Luister hier naar: MotorMan!
De banden van zijn motor lijken 't asfalt niet te raken,
alsof ze van karton zijn hoor je de vangrails kraken.
Hij splijt de muur van mist in twee gelijke delen
terwijl hij gromt dat hij met jou komt spelen!

Hé Motorman, Motorman,
pak mij dan als je kan.

Hij draagt zware laarzen en een zwarte leren jas,
hij heeft een helmplaat van ondoorzichtig glas.
Hij danst 'n dodelijk ballet, maakt een wijde boog,
terwijl z'n motor vuur spuwt uit één schitterend oog.

Hé Motorman, Motorman,
pak mij dan als je kan.

De Motorman, de Motorman is half mens, half machine.
Door de aderen van de Motorman stroomt geen bloed maar benzine.

Hé Motorman, Motorman,
pak mij dan als je kan.

Het slot van dit duel, van dit duet met de dood
wordt geschreven in een wrak van rokend schroot,
dan buigt hij zich over je heen en het allerlaatste
wat je nog ziet is jouw gezicht dat weerkaatste

in de helm van de Motorman,
pak mij dan... als je kan!